Ο Χρήστος Μπέης είναι μαθητής του IB1 και αναπτύσσει στο σχολείο του την πρώτη χρονιά μηδενικού ανθρακικού αποτυπώματος, ως έργο πρότυπο στην Ελλάδα και παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές μαθητών.
Παράλληλα με τις μαθητικές του υποχρεώσεις, κατά την τρέχουσα σχολική χρονιά συμμετείχε σε ερευνητικό πρόγραμμα του πανεπιστημίου Αθηνών για την ανάπτυξη των ψηφιακών διδύμων και την χρήση της τεχνητής νοημοσύνης προς την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής.
Με μια σειρά σύντομης αρθρογραφίας του μας αναλύει με αφοπλιστική απλότητα το κεφάλαιο «Βιωσιμότητα».
__
Αδιαμφισβήτητα, η γη εκπέμπει από μόνη της πολύ περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα απ’ ότι ο άνθρωπος. Έχει όμως την δυνατότητα να απορροφάει το διοξείδιο του άνθρακα που εκπέμπει η ίδια, σε βάθος χιλιετιών, και να διατηρεί μακροπρόθεσμα την φυσική ισορροπία της. Αυτό ονομάζεται «φυσικός κύκλος του άνθρακα».
Οι ανθρωπογενείς ρύποι, αυτοί δηλαδή που σχετίζονται με την παρουσία του ανθρώπου στη γη, είναι επιπρόσθετοι και δημιουργούν την ανισορροπία στον φυσικό κύκλο του άνθρακα,επιφέροντας την κλιματική αλλαγή και το φαινόμενο της κλιματικής κρίσης.
Η γη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τους ανθρωπογενείς ρύπους. Ως εκ τούτου ο άνθρωπος οφείλει να μειώσει τις δικές του εκπομπές και να απορροφήσει ο ίδιος τις δικές του αναμείωτες εκπομπές, με φυσικά και τεχνολογικά μέσα, για να εξασφαλίσει μελλοντικά το σημερινό βιοτικό του επίπεδο και εν τέλει την βιωσιμότητα του. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η γη δεν χρειάζεται τον άνθρωπο.
Η διαδικασία της «απανθρακοποίησης», δηλαδή της μείωσης των εκπομπών, είναι ευθύνητων επιχειρήσεων που καθορίζεται πλέον από νόμους και κανόνες αγοράς. Η διαδικασία όμως της «αντιστάθμισης» των αναμείωτων εκπομπών αποτελεί κοινή ευθύνη επιχειρήσεων και πολιτών. Τα προϊόντα και οι υπηρεσίες παράγονται από τις επιχειρήσεις γιατί τα ζητάνε οι πολίτες. Πληρώνουμε μάλιστα για να τα αποκτήσουμε, παρ’ ότι γνωρίζουμε ότι συνοδεύονται από βαθύ ανθρακικό αποτύπωμα.
Ο μόνος τρόπος για να αξιολογήσουμε το ανθρακικό αποτύπωμα των προϊόντων και υπηρεσιών που αγοράζουμε και απολαμβάνουμε ως καταναλωτές είναι να επιδιώξουμε να το αντισταθμίσουμε, δηλαδή να απορροφήσουμε τους ρύπους που δημιουργούνται κατά την παραγωγή και διανομή τους. Σε αυτή τη διαδικασία η κρίσιμη μονάδα μέτρησης δεν είναι το βάρος των αερίων του θερμοκηπίου αλλά ο χρόνος που χρειάζεται για να απορροφηθούν.
Αν φυτέψουμε ένα δέντρο, πόσο χρόνο ανάπτυξης χρειάζεται για να απορροφήσει το CO2 που εκλύεται από το αυτοκίνητο μας μετά από κάθε αγορά καυσίμων? Πόσο χρόνο χρειάζεται για να απορροφήσει το CO2 που εκλύεται λόγω της δικής μας διανυκτέρευσης σε ένα ξενοδοχείο, του δικού μας γεύματος σε ένα εστιατόριο, μιας δικής μας τραπεζικής συναλλαγής, μιας δικής μας μεταφοράς με πλοίο ή αεροπλάνο και, γενικά, κάθε δικής μας αγοράς προϊόντων και υπηρεσιών?
Ίσως τότε κατανοήσουμε το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής, αξιολογήσουμε καλύτερα τα προϊόντα των εταιρειών που επενδύουν στην βιωσιμότητα και την χρήση των ανακυκλωμένων πρώτων υλών, αλλά και καταδικάσουμε στις συνειδήσεις μας την πρακτική του greenwashing. Η έννοια του χρόνου είναι κλειδί για την κατανόηση του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής.
Η επιβεβλημένη πράσινη επένδυση είναι στην εκπαίδευση. Μόνο μέσω της παιδείας μπορεί να δημιουργηθεί η κουλτούρα της περιβαλλοντικής συνείδησης και να συμμετάσχουν ενεργά οι πολίτες στην ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής μέσω των καταναλωτικών επιλογών τους με γνώμονα την διατήρηση του βιοτικού τους επιπέδου. Αυτό είναι το πρώτο βήμα προς την βιωσιμότητα. θέλει κι αυτό τον χρόνο του….
